Το δέσιμο του φεγγαριού στο χρώμα το γαλάζιο

Ο χρόνος φαίνεται ατελείωτος,

σαν το βλέμμα σου,

στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας.

Σμίγει το χρώμα της με αυτό του ουρανού,

στο κρυστάλλινο μενταγιόν,

που πάνω στο στήθος σου φοράς.

Και το χρόνο μηδενίζει.

Νίκος Τσίντρος

Υπόσχεση

Όταν σκοτάδι πέφτει στα μάτια σου,

το φως μου χάνω.

Όταν ο ήλιος φωλιάζει μέσα σου,

το χρώμα του χρόνου αλλάζεις.

Τη ζωή μου στο ουράνιο τέλος

ο κόσμος ματώνει,

τα δάκρυα στα μάτια σου σαν δει.

Αλλά εγώ,

με όλη μου τη δύναμη θ’ αγωνιστώ

να κάνω για σένα τον κόσμο ονειρικό…

Όταν περπατάς,

το χώμα θα γίνεται άρωμα

και χρώμα πορφυρό.

Όταν μιλάς,

τ’ αηδόνια θα σιωπούν

κι ο κόσμος αγάπη θα γεμίζει.

Όταν τον ουρανό κοιτάς,

ο ήλιος θα κοκκινίζει

και η βροχή θα σιωπά.

Θα γεμίζω την καρδιά μου

με τριαντάφυλλα και γιασεμί,

να σου χαρίζω κάθε στιγμή το άρωμά τους.

Θα γεμίζω την ψυχή μου

με χρώματα,

το σώμα σου να ντύνω.

Θα έχω στα μάτια μου

το φως του φεγγαριού,

εικόνισμα,

το σώμα σου να προσκυνώ.

Νίκος Τσίντρος

Το χάδι


Μάτια που καίνε.
Τα χείλη στεγνά.
Τα γόνατα τρέμουν.

Το μυαλό θολό,
την εικόνα σου ψάχνει.

Τη φωνή σου,
λαχταρώ ν’ ακούσω,
σαν Κυριακή στην εκκλησιά.
Ψαλμούς και χερουβείμ,
το Ναι να μου χαρίσει.

Χαρά, στο σώμα μου φωτιά.
Μέλι να μου προσφέρει.

Ασύλληπτος μηχανισμός,
Θεού κι εξουσίας,
υγείας κι αρρώστιας,
ζωής και θανάτου…
το Χάδι.



Νίκος Τσίντρος

Έρωτας

Η νύχτα ανήκει στο βυθό,

ο ήλιος στην αγάπη.

Τ’ άστρα πληθαίνουν μέσα μου,

στο έρεβος του πόθου.

Τα χέρια σου έκρυψαν τη γη,

έκλεψαν το φεγγάρι.

Οι δυο μας μόνοι στη σιωπή,

χωρίς φωσφόρισμα ντροπής

απλώς να αγγιχτούμε…

Η νύχτα βγαίνει απ’ τον βυθό,

ο ήλιος λάμπει σ’ όλους.

Τα’ αστέρια γίνανε φωτιές,

φωλιές,

των ονείρων αγκαλιές.

Μαγιάτικα μπουμπούκια.

Νίκος Τσίντρος

Πνευματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα

Ανθίζουνε τα λόγια σου στης νύχτας το φεγγάρι

Γλυκά φιλιά σου στέλνω μάτια μου,
γλυκά χάδια στα όνειρά σου.
Γλυκά μυστικά μοιράζομαι,στη θέα των ματιών σου.
Μα πιο γλυκές οι λέξεις της αγάπης σου,
στη θέα της ζωής μας.



Νίκος Τσίντρος
Πνευματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα

Ραψωδίες του ιονίου (απόσπασμα)

Ποιός ημπορεί τα χέρια σου στη πλάση να τα κρίνει
οπου ευωδάνε την αυγή κι ασπρολογάν σαν κρίνοι
πότε βαριά,πότε αλαφριά και πότα σαν λουλούδια
που δε δειλιάζουν να σταθούν μήδε τα πεταλουδια


Άγγελος Σικελιανός